Vandaag heb ik een klein dorpje ontdekt waarvan ik na vijf jaar verwoed fietsen niet eens het bestaan van wist.
Het “parochietje” met zijn veertigtal zielen is om de een of andere reden verstoken gebleven van enig toeristisch voyeurisme.
Om deze echte authentieke provencaux te vinden moet je niet veel op de wegbewijzering rekenen. Het is alsof op de een of andere manier het dorpje is verstoken van alle verdere high-tech events en de klok daar plotseling is blijven stilstaan. Op de middag houden inwoners er steevast hun “siesta” en elke bewoner houdt er een prachtige moestuin op na. Dus kortom het zijn mensen naar mijn hart…. De kerkdeuren staan er open en je waant je zo in een film van Fernandel of in de film “Le vieux fusil”. Hopelijk hebben “de duitsers” nooit het dorpje gevonden in de tweede wereldoorlog. Dit heb ik echter niet kunnen navragen en ik heb ook geen gedenkteken gezien met namen van omgekomen burgers.
Wat me er ook opviel is dat er geen huizen werden gebouwd of verbouwd, er geen wegenwerken aan de gang waren. Kortom er was niets wat de rust van deze mensen kon verstoren.
Dus beste lezer of lezeres kan je begrijpen dat ik om de een of andere reden de naam van het dorpje niet prijsgeef want ik ben bang dat je met vrouw en kind per auto eens wil gaan kijken en zo de rust van die brave mensen zou verstoren.
Je kan enkel het dorpje al fietsend vinden.

Dirk Dewitte